Tijdreiziger

Met een goed, bijna onoverwinnelijk, gevoel loop ik richting het vliegtuig. Onbevreesd voor jetlags, vertragingen of wat er ook op mijn pad komt. This is it. Het avontuur waar ik al een jaar mee bezig ben en iedereen stoer en vol trots over verteld heb. Maar wanneer ik mijn lieve vriendin een knuffel geef is dat stoere reislustige kereltje even verstopt. Een paar dikke tranen rollen over mijn wangen wetende dat ik haar 3,5 maand niet ga zien. Dit herhaalt zich ook bij mijn ouders, welke ik ook heel erg ga missen. Ik raap mezelf bijeen want hoe langer ik wacht hoe moeilijker het is om weg te lopen. Daarom loop ik weg, op naar het vliegtuig. Op naar het avontuur.

Eenmaal in het vliegtuig word ik als rookie reiziger makkelijk omver geblazen door alle dingen die ik niet had verwacht in het vliegtuig. Er zijn films, muziek, tv en dit alles terwijl ik mijn buikje rustig vol eet met het vliegtuigvoedsel wat tot mijn verbazing best prima eten is. 

Als de 12 uur durende vlucht bijna voorbij is loop ik echter tegen iets aan. Ik besef me ineens dat het 7 uur s’ochtends is ipv de 1 uur snachts die ik had verwacht…is dit dan die jetlag die ik wel even dacht te omzeilen door wakker te blijven…ooeps! In de vrij snel volgende vlucht hierna richting Aukland val ik dan ook als een blok in slaap. Dit na eerst even een gezellig gesprek gehad te hebben met mijn uit India afkomstige- voor werk in Afrika wonende en in Nieuw-Zeeland zijn familie opzoekende buurman. En daar kwam ik allemaal achter in de eerste 5 min in het vliegtuig, haha. Ondanks dat het een zeer aardige en beleefde man was had ik toch een moment met hem wat ik wel vaker heb. Ken je dat? Als je met iemand dan praat en het dan stilvalt en je vervolgens beide een beetje om je heen kijkt van wil ik nog wat zeggen, en dan je koptelefoon maar op zet. Awkward. 

Na een wat zwaardere tweede vlucht dan de eerste,wellicht door de jetlag, komen we dan eindelijk in Auckland aan om 00:30. Nu begint misschien nog wel het zwaarste deel van de reis. Ik ben ondertussen 10 uur de toekomst in gevlogen en heb daarbij ook nog 22 uur vliegtijd erop zitten met erg weinig slaap. En dan te bedenken dat ik nog 20 uur te gaan had voor ik in Samoa zou zijn. 20 uur waarvan 4 vlieguren en de overige uren ik dus moet wachten op het vliegveld van Auckland…


Als er iets is wat ik niet goed kan dan is het wachten. Ondanks het slechte slapen was ik na het landen snachts klaarwakker. Het eerste uur liep ik daarom 3 langzame rondjes in de aankomst en vertrekhallen waar ik verbleef. Voornamelijk omdat ik opzoek was naar wifi maar toen ik dit niet vond ook uit verveling. Toch maar even zitten dan maar kort daarna trok het verlangen naar even mijn vriendinnetje appen me weer uit mijn stoel het vliegveld rond. Vastbereden en verveeld bleef ik rondlopen, uiteindelijk meer als tijdverdrijf, en de hallen verkennen. Tot ik om 2:30 een leeg bankje vond ergens achterin de vertrekhal. 


Na een uurtje hierop geslapen te hebben besluit ik om de tijd te doden dan maar wat internet te kopen. Na wat gebeld te hebben begint een vriendelijk ogende man tegen mij te praten: “ik hoor dat je Nederlands bent?”. Zo raken de beste man en ik aan de praat en zitten we om 5 uur s’ochtends te ouwehoeren over van alles en nog wat. Ondanks mijn jonge leefijd ben ik er al achter dat dit soort onverwachte gesprekken de meest leuke dingen teweeg kunnen brengen. Zo ook in dit geval. Nadat ik hem vertelde over mijn plannen hoe ik rond wou reizen in Nieuw-Zeeland zei die dat ik in zijn b&b ook welkom was om wat te klussen in ruil voor een bed, wat voor mij ideaal is! 


Kort hierna kom ik erachter dat er  douches zijn op een vliegveld en ik denk dat iedereen wel kan beamen dat een douche je echt herboren kan laten voelen.  Mijn volgende stap om de tijd te doden is praten met een wat oudere aardig ogende man bij de informatiebalie. Niet veel later weet ik het halve levensvehaal van de man waar ik alleen maar aandachtig en vermaakt naar kan kijken.


Eindelijk is het dan zover dat ik 3 uur voor mijn vlucht mag inchecken. Maar helaas gaat dit ook vrij vlot en zit ik dus niet veel later te wachten in een lounge. Al het lange wachten en korte slapen heeft echter wel zijn effect op mij en uitgeput als ik ben besluit ik een uurtje te slapen. Ik zet mijn wekker en doe mijn ogen dicht…“what could possibly go wrong”… 

Ik schrik wakker en besef dat ik door mijn wekker heen geslapen heb. Maar niet alleen zie ik dat ik om 16:40 wakker ben geworden, ipv 15:40 wanneer het boarden zou beginnen, ook bedenk ik me dat mijn vlucht over 10 min vertrekt!  Ik schiet omhoog zoals dat alleen kan als je echt heel erg schrik gooi mijn tas op mijn rug en ren naar het informatiebord alleen om te zie dat mijn gate over 2 min sluit. F**K. Ik ren zoals ik nog nooit gerend heb, ga bijna bij de verkeerde vlucht naar binnen en ben uitendelijk op het nippertje optijd in het vliegtuig. Was ik een minuut later wakker geworden had ik hem gemist dus ik prijs mij extreem gelukkig. De hele vlucht raast de adrenaline en angst nog door mijn lijf maar wanneer ik het vliegtuig uitstap en tegen een muur van warme tropische lucht aanloop is het allemaal verdwenen… Ik ben er.

Advertisements

2 thoughts on “Tijdreiziger

  1. Nu al een pracht verhaal ,wat je in een korte tijd al zo veel indrukken op kan doen ,Dennis zet deze reis met een brede glimlach voort ,tot je volgende verhaal .gr wilma

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s