Sightseeing Samoa

Met een klein tasje en wat water vertrek ik op mijn zojuist gehuurde scooter. Een scooter die voor Nederlandse begrippen eerder een motor zou zijn maar hey we zijn in Samoa. In Samoa gaan sommige dingen net even iets anders. Een van die dingen is bijvoorbeeld het links rijden wat heel onnatuurlijk aanvoelt en ik betrap mezelf er dan ook soms op dat ik automatisch naar de rechter kant wil. 


Ik vertrek in oostelijke richting langs de noordkust. Bijna overal waar je rijdt in Samoa lijkt het alsof de mensen het hun doel hebben gemaakt de weg zo dicht mogelijk bij de zee te maken. Iets wat voor een zeer indrukwekkend gezicht zorgt met de zee aan een kant en de tropische wouden en bergwanden aan de andere kant.


Ik volg de weg naar het oosten langs de kust tot deze landinwaarts gaat. Hier begint de la mafa pass. Misschien nog wel indrukwekker dan alle kustgedeeltes want deze route brengt je een heel stuk omhoog en biedt uiteindelijk een spectaculair uitzicht over een enorme vallei met bergtoppen aan alle kanten. Eenmaal helemaal aan de oostkant zie ik een bestemming liggen waar ik een volgende keer heen ga: Namu’a island. Maar voor vandaag hou ik het voor gezien en neem dezelfde prachtige route terug naar Apia. 


Na mijn dagtrip over de noorkust op de scooter vertrek ik richting Manono island. Zodra ik de bus uit stap staat mijn vervoer naar het kleine eiland, gelegen tussen de twee grote eilanden Upolu en Savaii, klaar. Dit zit samen met alle drie de maaltijden (tegenover twee maaltijden bij de meeste fales) allemaal bij de prijs van 120 tala per nacht in (zo’n 45 euro). 


Mijn eerste indruk van het eiland is erg goed, de boottocht over het prachtige lichtblauwe water was al vermakelijk en het uizicht van mijn verblijf is ook zeker niet mis in. Op mijn eerste avond krijg ik de kans om samen met twee Nieuw-Zeelandse zussen een Umu bij te wonen. Dit is een manier van koken in een traditionele oven boven de grond in tegenstelling tot de veel bekendere Umu van de Maori die in de grond gemaakt word.


De oven is in eerste instantie een groot vuur waar stenen op worden gelegd tot deze enorm heet zijn waarna eerst de gerechten erop komen en dan een hele grote stapel bladeren. De gerechten die hierop bereid werden waren breadfruit dn palusami. Palusami is een gerecht wat bestaat uit kokosmelk in taro bladeren. 


Om dit te maken moeten we eerst de kokosnoten schrapen op een soort stoel met een schraper op het uiteinde (pas op wan deze is scherp!). Nadat alle kokos eruit wordt dit met een soort draden van de bananenboom uitgeknepen tot al het vocht eruit is. Dit gaat in de taro bladeren waar nog wat bladeren omheen gaan en na een half uurtje a uurtje heeft men een heerlijke smaakvolle palusami. 


Maar mijn trip naar Manono heeft ook wat tegenslagen gehad. Zo zat er namelijk bij de prijs ook een snorkeltour inbegrepen. Dit houdt in dat je met de boot naar het rif wordt gebracht om daar zelf te gaan snorkelen met je eigen snorkel of een gehuurde. Aangezien ik die niet had huurde ik er een maar na 5 minuten water ademen door mijn snorkel was ik er alweer uit. In die korte tijd onderwater kon ik wel zien dat het korraal hier volledig dood is, een angstaanjaagend gezicht wat het resultaat is van de tsunami een aantal jaar terug is mij verteld. Dit viel dus erg tegen en over de bergwandeling ga ik niet eens beginnen. Gewoon niet doen. 

Waar Manono dus niet naar mijn verwachtingen voldeed ging Namu’a island mijn verwachtingen te boven! Want Namu’a island, lieve mensen, Namu’a island is het ware paradijs. Dit kleine paradijs een paar 100 meter uit de westkust van Upolu is op de eigenaren van de fales en de gasten die hier verblijven na verder bewoond. Oh en vergeet de 2 lieve honden niet die s’avonds onder je fales zullen waken voor jou veiligheid. Die moedig de weg leiden de berg op en je ook veilig beneden brengen en aan het einde van de dag alleen een aai over hun kop willen. Waar de sterrenhemel niet vervuild wordt door het licht en je dus ook echt sterren ziet. Waar je op een goede heldere dag de zonsopgang kan zien mocht je een vroege vogel zijn.  


De activiteiten op de prachtige eiland bestaan vooral uit heel veel niets doen. Maar naast niets doen kan je hier ook zeeschildpadden tegenkomen in het water. Voor de avonturiers onder ons kan je tijdens low tide om het eiland een lopen. Iets wat ik oprecht heel erg aanraad want niet veel mensen merkte ik toen ik er was deden het ondanks dat het echt heel gaaf is. De rustige lagoon kant waar je verblijft en de oceaankant aan de andere kant zijn een wereld van verschil. De enorme gladde rotsen waar je over heen loopt vragen om waakzaamheid en een goed paar waterschoentjes of iets anders wat voorkomt dat je onderuit gaat (de rotsen geven niet mee weet ik uit ervaring). Dat ze zo glad zijn komt omdat ze tijdens high tide onder water staan en daarom is het ook alleen toegankelijk tijdens low tide ofwel eb! 


De ruige oceaan die vrijwel overal in Samoa op het rif botst ipv de kust beukt aan deze kant van het eiland direct op de rotsen. Aan de enorme inhammen in de berg te kan je zien wat de kracht van het water allemaal kan doen. Na het zien van de inhammen in de berg kan je aan de andere kant ook daadwerkelijk de berg op. Het is niet bijzonder hoog en in een kleine 20 min kan je al boven zijn. 


Wandelend over de rug van de berg heb je fantastische uitzichten over de lagoon en oceaan. Loop je een eindje door en begin je op een gegeven moment enorme krijsen te horen dan betekend het dat je de bomen bereikt heb die vol zitten met flying foxes ofwel vleerhond, dat is echt de naam ja. Deze dieren hier zo zien hangen en af en toe een voorbij zien vliegen is een enorm vermakelijk gezicht en het geluid dat ze maken kan oorverdovend hard zijn.


Eenmaal beneden zal je rond etenstijd als het gaat schemeren al deze dieren naar het vasteland zien vliegen waar ze zullen eten. Ook een heel gaaf gezicht!


Mocht je nou bovenwater uitgekeken zijn dan is er onderwater genoeg te zien. Op veel plekken in Samoa is het koraal dood en niet bijzonder mooi, hier is het echter heel erg mooi met enorm veel vissen om nog niet te spreken over de grote kans om zeeschildpadden te zien. In mijn jacht om een zeeschildpad te zien zie ik er een maar zodra die mij ziet schiet deze weg. Voor degene die het niet weten de zeeschildpad is in tegenstelling tot zijn landelijke neefjes en nichtjes wel enorm snel. Afijn ik blijf zoeken en zoeken maar zonder succes. Een duikbril die om de zoveel tijd leeg gemaakt moet worden helpt ook niet zozeer maar dat deert me niet om verder te zoeken. 


Mijn zoektocht brengt me enorm ver van het eiland vandaag midden in de lagoon. Ik kan hier nog steeds staan doordat het overal vrij ondiep is en leeg mijn duikbril. Zodra ik onderwater ga schrik ik me helemaal rot en verstijf. Nog geen twee meter van me vandaan komt een anderhalf meter groot gevaarte voorbij zwemmen. De zwarte punt op de rug vin valt meteen op en ik besef me dat ik naar een haai zit te kijken. Een zwartpunt rifhaai om precies te zijn, een veelvoorkomende haai soort vooral in, je raadt het niet, het rif. Ondanks dat de haai niet veel interesse in mij lijkt te hebben en de haai vrijwel ongevaarlijk is weet ik niet hoe snel ik op de kant moet zijn. Eenmaal op de kant besef ik wat ik zojuist gezien heb dat mijn eerste ontmoeting met een haai, ondanks de duur, een feit is. Te gek!!! 



In een van mijn laatste weken ga ik naar Savaii, de grotere maar minder bevolkte broer van Upolu waar ik tot nu toe bijna al mijn tijd besteed heb. Op de boot ontmoet ik een enorm aardige Nieuw-Zeelandse vrouwe en dochter. Ik deel met deze een taxi nadat de bussen in een halve minuut vol zitten en wegrijden. Mijn eerste twee dagen relax ik in een hotel met heus zwembad. Een beetje relaxen kayaken en zwemmen doet me goed maar het was hier wel wat stil.


Ik vertrek hierna naar Manese en verblijf in de Tanu beach fales. Nogal het tegenovergestelde van mijn laatste verblijf aangezien hier 5 verschillende accomodaties naast elkaar zitten en mijne de drukste is met twee nieuw-zeelandse scholen op bezoek (wat een schooltrip trouwens, dat wil ik ook!). Maar eigenlijk vind ik de drukte om me heen hartstikke fijn dus het deert me niet hier te verblijven. 


Ik hoor in het water mensen praten over een schildpad die hier zou zitten dus ik haast me naar mijn duikbril en ga naar de heerlijke onderwaterwereld. Inderdaad de mensen hadden gelijk want het duurde niet lang voor in het prachtige dier gevonden had. De meest tamme schildpad die je in het wild denk ik tegen kan komen zit hier rustig voor mijn neus te eten. Ondanks dat hij me goed in de gaten houd eet hij rustig door. Hij is zo relaxed dat je zelfs zelf onderwater kan gaan en naast hem kan gaan liggen waarbij hij zich pas eraan irriteert als je echt in een halve meter bij hem vandaan komt. 


De volgende dag vind ik hem samen met de eerder genoemde Nieuw-Zeelandse dochter genaamd Eden vrij snel weer. Het nemen van te gekke foto’s en video’s blijkt toch maar weer een stuk makkelijker met iemand anders erbij en helemaal met deze bizar rustige schildpad. Het zorgt ervoor dat we de hele dag zowat in het water zitten met dit beest en een heerlijke tijd hebben. De twee andere schildpadden en de barracuda die we zagen waren daarbij ook zeker niet mis!


Het leuke aan zoveel mensen om je heen is de kans op een lift die me dan ook aangeboden wordt. Iets wat ik uiteraard niet afsla want het is een stuk gezelliger, comfortabeler en ietsje goedkoper dan de bus (niets tegenover een euro). Ik krijg zelfs de mogelijkheid mee te gaan in de Falealupo canopy walk, vlak bij mijn eindbestemming Falealupo. Een iets prijzige attractie in vergelijking met de rest maar zeker een hele mooie! Je loopt eerst een stukje het bos in waar je vervolgens een soort enorm ijzeren gevaarte ziet staan wat een trap is die je het eerste stuk omhoog brengt. 


Eenmaal hierboven loop je over een enorm instabiel en onveilig ogende loopbrug heen. Maar goed ga hierbij vooral niet kijken naar constructie of status van alles want dan wil je waarschijnlijk niet meer. Eenmaal alle drie aan de overkant (ik en mijn helden van de dag een Nieuw-zeelands koppel) gaan we verder met onze toch naar de top van de enorme boom. Dit gaat via nog meer onveilige scheve trappetjes die veel te lage zijkanten en alles, heerlijk toch?


Maar eenmaal boven vergeet je al die zorgen en doodsangsten en word je verbluft door het prachtige uitzicht over het regenwoud dat zich hier bevind. De enorme 230 jaar oude boom torent hoog boven de andere boven uit en zo kijk je over alles heen. Zoals altijd gaat naar beneden veel sneller dus zitten we daarna vrij snel weer in de auto om mij te droppen. 

Mijn volgende fales liggen op het uiterste westerse puntje van Samoa en zijn werkelijk prachtig. Mede door de rust die deze plek uitstraalt maar ook het enorme lege strand wat je echt een exclusief gevoel geeft. Op het uiterste westen heb je niets wat de zonsondergang belemmert en deze is dan ook mooier dan alle die ik ooit gezien heb. Er is niets beters dan kijken naar een mooie zonsondergang terwijl je lekker in het nog warme zand ligt met de zee een paar meter van je vandaan, het heeft zelfs een wat hypnotiserend fijn gevoel. 




Fun fact: Falealupo was de plek waar de zon onderging voor de wereld tot Samoa naar de andere kant van de internationale datumlijn verhuisde. Nu is Namu’a island de plek waar de zon opkomt voor de wereld. Ga je naar Amerikaans Samoa hier een klein uurtje vliegen vandaag dan ben je plots ook een dag terug in de tijd, bizar toch?



Na twee nachten in dit paradijs verblijf ik nog een nachtje in Savaii aan de zuidkust deze keer. Ik kom daar weer een koppel tegen die ik eerder al gezien had maar eerder vertrokken dan ik. Ook nu vertrekken ze net weer en kan ik meeliften, deze keer niet naar mijn volgende verblijf maar naar de blowholes en waterval! 


De blowholes is een plek waar de zee op de rotsen botst die bezaaid zijn met tunnels die uiteindelijk naar boven leiden. Bij een grote golf die op de rotsen botst komt dan ook een enorme knal met veel lucht en water en uiteindelijk een heleboel water uit de grond wat voor best een indrukwekkend gezicht zorgt! Denk aan een geiser en je begrijpt hoe het eruit ziet. 


Ik lift daarna met ze mee verder naar de Afu Aau waterval die heel mooi zou zijn. Na 10 minutjes lopen van de weg begin ik wat te zien en horen. Deze waterval bestaat uit meerder lagen en hoe mooi de eerst lagen ook zijn je loopt het beste door tot het einde want jeeetje mina wat is dat mooi. Een 10-15 meter hoge waterval (gok ik dan he) valt naar beneden in een prachtig blauw natuurlijk zwembad. Enorm diep en dus veilig van sommige plekjes de duiken en springen wat ik me niet laat ontschieten. Wat een paradijs…


Ik verblijf nog op een plek en vertrek dan weer naar Upolu. Na Savaii breng ik mijn laatste dagen ziek in een hotel door, en op de laatste dag bezoek ik toch nog de To Sua ocean trench waar ik nog steeds niet geweest ben want je kan niet weg voor je dit gezien hebt! Een enorm natuurlijk gat zo’n 30 meter diep verbonden met de zee en dus gevuld met zeewater heerlijk om in te zwemmen. Maar ook de rest van het terrein is verbluffend en zeker een kijkje waard. Ik bezoek ook nog meerder watervallen, waar ik verder niet veel over te vertellen heb behalve dat ze prachtig zijn maar kijk daarvoor naar de foto’s dan zie je het zelf…











Hierbij is mijn tijd in Samoa tot een einde gekomen, op naar Nieuw-Zeeland!

Advertisements

One thought on “Sightseeing Samoa

  1. Hoi Dennis
    Vind het echt super leuk om jou belevenissen te lezen.
    Van 24 nov tot 13 dec zijn wij ook op Bali misschien komen we elkaar nog tegen.
    Groetjes Marjolein Wensveen
    Voor als je het niet meer weet waar de bbq was

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s