On to the next one

Deze blog vertel ik jullie trouwe lezers, vrienden en familie over mijn laatste twee weken in the “land of the long white cloud”.

Zoals kort verteld in mijn laatste blog en zoals jullie ongetwijfeld in Nederland op de televisie gezien hebben is er in Hamner springs een grote aardbeving geweest die ook in Christchurch, waar ik op dat moment op de boerderij bezig was, ook sterk voelbaar was. Toen het gebeurde rond een uur of 12 s’nachts lag ik rustig in mijn ‘speciale’ kamer, de Harry Potter kamer onder de trap. Ik heb mijn ogen nog geen minuut dicht of ik hoor opeens een aantal harde doffe klappen. Het klonk een beetje als uit een film wanneer een reus loopt of zoiets, om je een beetje een idee te geven hoe hard het te horen was. Voor mijn gevoel hoorde ik het dus eerst en daarna pas ging mijn bed ineens opzij, naar voren en naar achteren. Ik verstijf en vraag me af of ik heel snel in slaap was gevallen en nu aan het dromen ben of dat dit echt gebeurt. Maar met niemand anders in deze kamer heb ik alleen mijn eigen inschatting om vanuit te gaan.

Ik neem het zekere van het onzekere maar en ga er vanuit dat dit echt gebeurt, duh. In een paar seconden is het hele huis aan het kraken en omdat ik onder de trap ligt die al kraakt als er iemand rustig overheen loopt is het geluid werkelijk oorverdovend. Ik besef me dat dit niet een plek is waar ik wil zijn en spring omhoog. Ik open de deur en daar zie ik eindelijk een andere vrijwilliger die ik half in schok vraag of dit echt gebeurt. Na een vluchtige ja dringt het pas echt tot me door wat er aan de hand is. En op dat moment bedenk ik me dat ik dit huis niet mijn favoriete aardbeving-locatie (is geen woord ik weet het) is en maak daarom mijn weg naar buiten. Ondanks dat altijd gezegd wordt ga niet lopen en doen was dat op dat moment denk ik de beste beslissing want dit huis is nou ook niet het stevigste (wij waren het aan het renoveren wat wil je, haha).

Buiten verzamelen we met zo goed als alle vrijwilligers, en onder het enorm felle maanlicht zie ik de bomen heen en weer gaan. Een auto schud heen en weer en het is bijna onmogelijk om op een plek te blijven staan omdat de grond onder je voeten blijft bewegen. Ruim twee minuten duurt de gehele aardbeving en lang daarna blijven er nog stevige naschokken, een aantal van welke me weer buiten krijgen omdat ze zo hard zijn. Ook de dag erop voelen we nog naschokken maar ondertussen wordt het bijna normaal. Een zeer angstaanjagende maar toch ook op een gekke manier interessante ervaring!

Gelukkig rijdt mijn trein, in tegenstelling tot een ander spoor hier op het zuider-eiland, wel en kan ik mijn weg vervolgen richting mijn goede vrienden Hannah en Teun! Ik doe de helft van wat een van s’werelds mooiste treinreizen ter wereld zou moeten zijn, de tranzalpine! En inderdaad ik kan met vol vertrouwen en overtuiging zeggen dat het werkelijk een prachtige rit is. Door verbluffende schilderij-waardige landschappen tussen de bergen, over bruggen boven rivieren en door tunnels kom je op plekken waar je met de auto niet kan komen! Halverwege de befaamde rit stap ik uit in het Arthur’s Pass village, een klein dorpje in de gelijknamige Arthur’s Pass. Ik wacht geduldig een paar uur tot Hannah en Teun arriveren die ik dan eindelijk na 3 weken weer zie! Samen met hun rijden we de rest van de Arthur’s Pass af tot we terecht komen bij de kust. Dit doe je via een fantastisch mooie weg die parallel loopt aan de rest van de tranzalpine dus ik mis verder niets. Je rijdt hier door een enorme vallei omringt door bergen bezaaid met groen langs rivieren vol met puur blauw water, een echt mooie ervaring! We volgen de kust richting het noorden waar we in Punakaiki overnachten. Niet zozeer veel te beleven op de pancake rocks na.

De pancake rocks is een rotsformatie wat letterlijk op een stapel pannenkoeken lijkt en waarvan niemand zeker weet hoe ze nou eigenlijk zo zijn gekomen, als ik het goed begrepen heb. Ons hostel hier is een van de mooiste met een fantastisch uitzicht over de zee en het strand waarover we ook een hele gave wandeling doen. S’avonds worden we tijdens het avondeten dan ook verrast door een overvloed aan kleur van oranje naar rood naar paars. Iets wat toch nooit echt lijkt te gaan vervelen…

We vervolgen onze weg langs de kust richting het noorden over een weg die me verrassend veel doet denken aan Samoa met een tropisch regenwoud aan de ene kant en woeste zeeën aan de andere kant. Waar ons vorige hostel zo’n mooi uitzicht had over zee heeft het hostel hier in het volgende plaatsje iets anders heel verleidelijk, een heuse hottub! Maar goed dat was ook het enige wat dit plaatsje zelf te bieden had. Wel vertrokken hier bijna alle veel te dure tours en dingen voor het Abel Tasman nationaal park. Dus wij sprongen weer in de witte bolide van Teun en Hannah op weg naar Golden Bay!

We eindigen in Takaka, zo’n beetje het grootste hippiedorpje in Nieuw-Zeeland. We maken hier een dagtrip naar Wharariki beach, helemaal in het noorden van het Zuider-eiland. Een heel gaaf strand, maar wees voorbereid gezandstraald te worden door de enorme wind hier! Of het altijd zo is weet ik niet maar op het moment dat wij er waren zeker wel. Onderweg hierheen stoppen we eerst nog bij de Te Waikoropupu springs welke een van de helderste wateren ter wereld zijn. Naar verluid mocht je hier ooit nog in zwemmen maar tegenwoordig mag je het water niet eens meer aanraken. Opmerkelijk naast het enorme zicht onderwater van zo’n 63 meter (wat wij natuurlijk niet konden checken van bovenaf maar het was zeker helder!) is ook nog eens dat er per seconde naar schatting 14000 liter water uit de bronnen omhoog komt! Het kost een hele hoop toewijding om er niet gewoon in te springen want het ziet er zo verleidelijk uit. Waar we wel in het water kunnen springen is de waterval die we hier bezoeken. Een klein half uurtje lopen van een parkeerplaats bevinden zich de Wainui falls. Terwijl je dichterbij komt hoor je steeds meer kabaal en dan ineens zie je de enorme waterval. Van een 7 meter hoogte komt een enorme hoeveelheid ijskoud water naar beneden kletteren. Maar dat weerhoud ons jonge avonturiers er niet van om over de rotsen en door het kolkende water te klimmen en klauteren en er uiteindelijk een klein stukje in te zwemmen. Wat een fantastisch gevoel om dit met je beste vrienden te kunnen delen!

Heb je ooit wel eens in een kayak gezeten met water zo kalm dat het lijkt alsof je over het water zweeft? En een boot in de verte lijkt te zweven? Wij wel sinds we hier zijn wezen kayaken! Vroeg in de ochtend springen we in onze kayaks en verkennen we eerst een aantal eilandjes vlak voor de kust voordat we een enorm basin achtige inham oversteken over het kalme water. Helemaal weg van alle geluiden en geen golven kom ik bijna in een soort van heerlijke trans met een lichte deining van het water, je zou zo in slaap kunnen vallen! De terugweg is echter als dag en nacht enorm anders met grote golven, te groot voor de boot om eigenlijk lekker te varen maar we moeten toch terug! Vier intensieve uren varen maar wat een prachtig gebied, echt onwerkelijk!

Na de avonturen in het hippe hippiestadje Takaka is het voor mij bijna tijd om afscheid te nemen van mijn geliefde chauffeurs ofwel reisgenoten ofwel gute freunden. Al is het maar voor een weekje dan deze keer! Ze droppen me in Picton waar de boot naar Wellington vertrekt maar niet voor ik in het beste hostel ter wereld een nachtje doorbreng, althans dat vind ik dan. Waarom is deze zo goed hoor ik je denken? Ze deelden in de avond gratis warme chocoladecake met dikke chocoladesaus en een grote schep ijs uit!!!! GRATIS!!!! Als er iets is waar je me op dat moment blij mee kon maken was dit het. Ik denk dat dat voor elke backpacker wel geldt. Zeker als je daarna nog een keer mag pakken….

Hoewel ik op de heenweg met het vliegtuig van eiland naar eiland ging ben ik erg blij dat ik nu toch nog de boot ook ervaar want het is een hele gave bootrit door de Marlborough Sounds. En dat scheelt weer een dag kayaken erdoorheen wat vast ook heel mooi is maar zo heb je en je rit naar de overkant en zeker een goede indruk van deze sound! Aan de overkant kom je dan aan in de hoofdstad van Nieuw-Zeeland: Wellington. Ik hossel hier weer een slaapplek via Couchsurfing waarbij ik deze keer eer doe aan de naam van de website en op de bank in de woonkamer van een Uruguayaan in Nieuw-Zeeland slaap. Probeer dat maar eens 10 keer achter elkaar te zeggen. Anyway een heel comfortabele bank verder en een hele aardige vent!

Door lichte tijddruk moet ik helaas de onderste helft van het noorder-eiland skippen waar ik best nog wat dingen had willen zien. Gelukkig is Napier, waar ik met de bus heen ga, ook erg mooi! En niet alleen mooi maar ook heel erg interessant. Deze stad is namelijk volledig omhuld in een jasje van “Art deco”, een kunststroming uit de jaren ’20 en ’30 van de 20e eeuw. In het museum kom ik erachter dat de reden hiervan een verwoestende aardbeving was in 1931 die de stad letterlijk met de grond gelijk maakte waarna de stad opgebouwd werd in deze destijds populaire stroming. Hierom wordt de stad dan ook wel art deco capital of the world genoemd en is er zelfs, heb ik gehoord, een dag (of meerdere dat weet ik niet zeker) dat iedereen in kleding uit die tijd gekleed gaat en het uniek is om een auto van nu op de weg te zien!

Iets aan dit stadje trekt me heel erg en ik zwerf met plezier door het stadje heen. Ook ga ik met heel veel plezier naar het nationaal aquarium, niet iets wat je snel doet in je tussenjaar als jonge vent maar ik vind het geweldig! Hier zie ik namelijk twee dingen die ik gezien moest hebben voor ik vertrok. De pinguïns die ik in het wild helaas niet kon spotten, tevens de kleinste pinguïnssoort ter wereld met een gemiddelde lengte van 30-33 cm, zijn toch wel echt een van de schattigste vogeltjes als niet diertjes ter wereld! En om mijn reis naar Nieuw-Zeeland echt afsluitbaar te maken zag ik hier het nationale icoon van Nieuw-Zeeland, de kiwi!! Ja mensen want we weten natuurlijk allemaal dat de Nieuw-Zeelanders kiwi’s genoemd worden door deze kleine niet vliegende vogel en niet de kiwi vrucht. Echt de meest geinige dieren om te zien en bewonderen. In het donker, omdat het nachtdieren zijn, moet je enorm stil zijn om ze niet te storen wat het beide zo goed als onmogelijk maakt om een goede foto te maken want flitsers zijn ook niet toegestaan. Ondanks dat ik ze dus niet aan jullie kan laten zien, daarvoor moet je zelf naar Napier gaan, is het echt zo’n eer om deze in het wild bijna uitgestorven dieren te zien! Deze foto hieronder is het beste wat ik er in het donker van kon maken maar laat lang niet goed genoeg zien hoe het diertje er echt uit ziet. P1050468.JPG

Nadat ik van de eigenaar van het hostel waar ik verbleef een lift kreeg naar het vliegveld zat ik binnen twee minuten alweer in de volgende auto, een record! Zo zie je maar soms zit het mee soms zit het tegen. Met de beste man heb ik drie uur lang enorm interessante gesprekken en uiteindelijk biedt hij me een slaapplek aan in zijn huis en mag ik met hem mee vissen. En inderdaad om 4:30 word ik wakker gemaakt en springen we in de auto om zijn broer op te halen en vervolgens richting de haven te rijden. Als we eindelijk in het water liggen is het eerst nog ruim 1,5 uur varen naar hun ‘favoriete spot’. Het water is in het begin nog rustig en er worden wat vissen binnen gehaald die we thuis schoonmaken en roken.

Een op zich al te gekke onverwachte ervaring maar vlak voor we gaan gebeurt er iets bijzonders. Een groep dolfijnen zwemt rustig voorbij zomaar uit het niets. Een stuk of tien maken een cirkel om de boot en een springt ruim een meter uit het water. Mijn dag kan niet meer stuk dacht ik ondanks dat de ontmoeting kort was. Maar wanneer we de motor starten en terug richting de haven gaan keren ze terug! Onder en voor de boot springen een stuk of 10 dolfijnen om en over elkaar heen. Ik heb tijdens deze reis al een hoop bijzondere momenten gehad maar dit was voor mij een van de hoogtepunten. Het was totaal onverwacht en zo speciaal. Voor even vergat ik letterlijk alles om me heen. Ik vergat de koude wind en liters water die over de boot heen kwamen en kon bijna huilen van geluk. Het is niet met woorden te beschrijven hoe bijzonder dit moment voor mij was!

Na de avonturen op zee pak ik de bus naar Rotorua waar ik met een andere hele goede vriend van mij meet, Mr Elio Nieuwland! We bezoeken samen onder andere de Kerosene creek, een beek waar water van zo’n 40 graden Celcius in stroomt. Een spa midden in de natuur, door de natuur. Heerlijk!  Daarna liften we met 8 verschillende auto’s mee naar Raglan wat ons de halve dag kost. We liften zelfs een stukje in een vrachtwagen, terwijl die normaal altijd doorrijden. Teun en Hannah joinen ons ook in deze stad welke bekend staat als een van de beste surfspots ter wereld maar daar kom ik zelf helaas niet aan toe in de twee daagjes dat ik hier ben. Gelukkig kan je met een bodyboard en een skimboard ook een hele hoop lol hebben! Samen met drie van mijn beste vrienden een paar dagen in Nieuw-Zeeland doorbrengen op zo’n prachtige locatie van rust en schoonheid is iets wat ik niet had verwacht toen ik ooit, drie maanden geleden ondertussen, deze reis begon maar ik had me geen beter einde van een fantastisch deel van mijn reis kunnen voorstellen. Heel erg bedankt daarvoor Elio, Hannah en Teun!

De laatste twee nachten breng ik door waar ik ook begon bij Amanda en Eden, welke ik ook enorm moet bedanken voor alles wat ze mij gegeven hebben. Een plek waar ik rustig kon slapen alsof ik er woonde en twee goede vriendinnen had die met volle trots veel hebben laten zien van deze prachtige stad en omgeving. Wat fijn dat er naast alle narigheid toch ook nog zoveel mooie bijzondere mensen zijn. Want waar ik ook ben in de wereld, het belangrijkste is dat er leuke mensen om je heen zijn, dan kan elke stomme plek leuk worden en elke leuke plek nog heel veel leuker!!

Bedankt voor het lezen van deze toch wel weer lange blog! Mocht je nou een opmerking, aanmerking, tip, top of vraag hebben dan hoor ik het heel erg graag. Ik ben altijd open om te babbelen over wat ik allemaal doe natuurlijk als je nog wat meer wilt weten. Stuur me een berichtje of comment hieronder en ik zal zeker de tijd nemen te antwoorden! Volg me ook even op instagram als je de foto’s leuk vindt want daar worden regelmatig leuke foto’s gedeeld: flyingdutchmandennis. En nu? On to the next one, Bali! Cheers!!

Advertisements

One thought on “On to the next one

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s